شیببندی حیاط و محوطه؛ راهنمای هدایت آب پیش از نصب کفپوش بتنی
در انتخاب کفپوش حیاط معمولاً طرح، رنگ و ابعاد قطعه بیشترین توجه را جلب میکنند. بااینحال، پس از اولین بارندگی یا شستوشوی محوطه، موضوع دیگری اهمیت خود را نشان میدهد: آب از کجا حرکت میکند و در کجا تخلیه میشود؟
اگر مسیر خروج آب پیش از زیرسازی و نصب کفپوش طراحی نشده باشد، ممکن است آب کنار ورودی ساختمان، پای دیوار، اطراف باغچه یا در نقطهای میان محوطه جمع شود. اضافهکردن یک کفشور پس از پایان کار نیز الزاماً مشکل را حل نمیکند؛ زیرا کفشور زمانی کار میکند که تراز و شیب سطح، آب را به سمت آن هدایت کنند.
شیببندی صحیح باید پیش از انتخاب خط شروع چیدمان، تعیین ارتفاع نهایی کف و اجرای لایههای زیرین بررسی شود. در این راهنما، مراحل منطقی طراحی مسیر آب در حیاط، باغ، ورودی ویلا و محوطههای دارای کفپوش بتنی را بررسی میکنیم.
چرا مسیر آب باید پیش از انتخاب کفپوش مشخص شود؟
سطوح سخت و کمنفوذ، آب باران را مانند خاک و فضای سبز جذب نمیکنند و مقدار بیشتری از آب روی سطح حرکت میکند. سازمان حفاظت محیطزیست آمریکا نیز توضیح میدهد که سطوح نفوذناپذیر باعث افزایش رواناب میشوند و طراحی ترازها، ورودیهای آب و سطوح نفوذپذیر میتواند در مدیریت آن مؤثر باشد. راهنمای مدیریت رواناب و سطوح نفوذناپذیر EPA
محوطه را باید بهصورت یک سیستم دید. اجزای این سیستم عبارتاند از:
* بام و ناودانها؛
* کف حیاط و مسیر خودرو؛
* ورودی ساختمان؛
* باغچه و فضای سبز؛
* دیوارهای محوطه؛
* کفشور و کانالهای جمعآوری آب؛
* لوله یا مسیر نهایی تخلیه؛
* خاک و لایههای زیر کفپوش.
اگر یکی از این اجزا بدون هماهنگی با بخشهای دیگر اجرا شود، ممکن است آب از نقطهای جمعآوری و در نقطه نامناسب دیگری رها شود.
شیببندی حیاط دقیقاً به چه معناست؟
شیببندی یعنی تنظیم کنترلشده ارتفاع سطح بهگونهای که آب تحت تأثیر نیروی گرانش به سمت محل تعریفشده حرکت کند.
شیببندی فقط به سطح نهایی کفپوش محدود نیست. معمولاً چند تراز باید با یکدیگر هماهنگ شوند:
1. تراز خاک یا بستر طبیعی؛
2. تراز لایههای زیرسازی؛
3. تراز بستر نصب؛
4. تراز سطح نهایی کفپوش؛
5. ارتفاع کفشور یا کانال؛
6. تراز آستانه درها؛
7. تراز باغچه، رمپ و بخشهای مجاور.
اصلاح شیب با تغییر سلیقهای ضخامت ملات یا بستر نصب، بدون توجه به لایههای زیرین، میتواند تکیهگاه قطعات را نامنظم کند. مسیر اصلی آب بهتر است از مرحله زیرسازی شکل بگیرد.
راهنمای اجرای روسازی قطعهای انجمن Concrete Masonry & Hardscapes Association، برنامهریزی، آمادهسازی بستر، اجرای لایه اساس، بستر نصب، مهار لبه و تکمیل بندها را مراحل مرتبط یک سیستم معرفی میکند. راهنمای اجرای کفپوشهای بتنی CMHA
پیش از طراحی شیب چه اطلاعاتی لازم است؟
تراز ورودی ساختمان
آستانه در ورودی، درِ پارکینگ، درِ زیرزمین و پنجرههای نزدیک کف باید اندازهگیری شوند. آب نباید به سمت این نقاط هدایت شود.
فقط اختلاف ارتفاع ظاهری کافی نیست. جزئیاتی مانند آببندی آستانه، سایبان، نوع در و محل کانال نیز بر طراحی اثر دارند.
نقاط ورود آب
آب تنها از آسمان روی کف نمیریزد. منابع دیگر نیز باید مشخص شوند:
* ناودان و آبروی بام؛
* خروجی تراس و بالکن؛
* شستوشوی حیاط؛
* سرریز احتمالی باغچه؛
* آب کولر یا تجهیزات؛
* سطح بالاتر ملک مجاور؛
* رمپ پارکینگ؛
* آب واردشده از خیابان.
متصلکردن خروجی بام به سطح حیاط، بدون پیشبینی ظرفیت مسیر، میتواند حجم زیادی از آب را در یک نقطه متمرکز کند.
نقاط پایین طبیعی زمین
پیش از خاکبرداری یا زیرسازی، محلهای فرورفته و مسیر طبیعی حرکت آب بررسی شوند. پوشاندن یک نقطه پایین با مصالح، بدون حل مسیر تخلیه، ممکن است فقط مشکل را به لایه زیر کفپوش منتقل کند.
محل تأسیسات
لوله آب، فاضلاب، برق، گاز، آبیاری و دریچههای بازدید باید روی نقشه ثبت شوند. جانمایی کفشور یا کانال نباید دسترسی به تأسیسات را مختل کند.
نوع کاربری محوطه
مسیر پیاده، حیاط، پارکینگ، رمپ و فضای اطراف استخر شرایط مشابهی ندارند. نوع تردد بر انتخاب کفپوش، ساختار زیرسازی، محل کانال و جزئیات لبهها اثر میگذارد.
نقشه مسیر آب چگونه تهیه میشود؟
برای یک پروژه کوچک نیز میتوان یک نقشه ساده و کاربردی تهیه کرد.
ابتدا محدوده محوطه را ترسیم و این نقاط را علامتگذاری کنید:
* ساختمان و ورودیها؛
* دیوارها و ستونها؛
* باغچهها و درختان؛
* کفشورهای موجود؛
* ناودانها؛
* دروازه خودرو؛
* رمپ و پله؛
* دریچههای تأسیسات؛
* بالاترین و پایینترین نقاط زمین.
سپس با فلش، جهت پیشنهادی حرکت آب را نشان دهید. هر فلش باید در نهایت به یک خروجی مشخص برسد؛ مانند کفشور، کانال، آبرو یا فضای نفوذپذیر طراحیشده.
عبارت «آب به آن سمت میرود» کافی نیست. باید مشخص شود پس از رسیدن آب به آن نقطه چه اتفاقی میافتد و مسیر نهایی آن کجاست.
تعیین مقدار شیب؛ چرا یک عدد برای همه پروژهها وجود ندارد؟
گاهی یک عدد ثابت بهعنوان شیب مناسب تمام حیاطها پیشنهاد میشود، اما مقدار قابلقبول به عوامل متعددی بستگی دارد:
* طول مسیر حرکت آب؛
* بافت سطح کفپوش؛
* دقت تراز قطعات؛
* شدت بارندگی منطقه؛
* تعداد و ظرفیت خروجیها؛
* نوع کاربری؛
* ضوابط محلی؛
* محدودیت ارتفاع ورودیها؛
* شرایط افراد استفادهکننده از مسیر؛
* نوع سیستم نصب.
شیب بسیار کم ممکن است حرکت آب را دشوار کند و شیب زیاد نیز میتواند استفاده از مسیر را ناراحتکننده یا برخورد کف با درها و لبهها را دشوار کند.
بنابراین مقدار نهایی باید از روی برداشت تراز و نقشه پروژه تعیین شود. عددی که برای حیاطی کوچک با چند کفشور مناسب است، الزاماً برای رمپ، مسیر طولانی یا محوطه دارای یک خروجی مناسب نیست.
تفاوت کفشور نقطهای و کانال خطی
کفشور نقطهای
کفشور نقطهای آب را در یک نقطه جمع میکند. برای عملکرد صحیح آن، سطح اطراف باید از چند جهت به سمت همان نقطه هدایت شود.
مزیت آن اشغال فضای محدود است، اما اجرای نامنظم اطراف کفشور میتواند به برشهای کوچک، شکست خطوط بند و اختلاف تراز منجر شود.
پیش از نصب کفپوش باید بررسی شود:
* کفشور در مرکز یک قطعه قرار میگیرد یا محل تقاطع بندها؟
* قطعات اطراف چگونه برش میخورند؟
* درپوش کفشور با سطح نهایی همتراز است؟
* دسترسی برای نظافت وجود دارد؟
* خروجی کفشور به کجا متصل است؟
کانال خطی
کانال خطی آب را در امتداد یک خط دریافت میکند و میتواند در جلوی دروازه، پایین رمپ یا مرز دو سطح قرار گیرد.
کانال بهتر است با خطوط معماری و چیدمان کف هماهنگ شود. قرارگیری بدون نقشه ممکن است باعث ایجاد ردیفی از قطعات بسیار باریک در کنار آن شود.
انتخاب عرض، عمق، جنس، ظرفیت و محل خروج کانال باید متناسب با شرایط پروژه انجام شود. ظاهر باریک کانال بهتنهایی نشانه ظرفیت کافی آن نیست.
کفشور را کجا قرار دهیم؟
محل مناسب کفشور از نقشه ترازها به دست میآید، نه صرفاً از نزدیکترین محل به لوله فاضلاب.
نقاط زیر معمولاً باید بررسی شوند:
* پایینترین بخش طبیعی محوطه؛
* انتهای مسیر شیب؛
* جلوی رمپ یا ورودی پارکینگ؛
* مجاورت محل شستوشو؛
* مرز سطح سخت و باغچه؛
* نقاطی که چند جهت شیب به هم میرسند؛
* محل خروج آب ناودان، در صورت طراحی مناسب؛
* بخشهایی که امکان تخلیه آزاد آب ندارند.
کفشور نباید بدون بررسی کنار فونداسیون، پای دیوار یا آستانه در قرار گیرد. همچنین جمعآوری آب و انتقال آن به ملک مجاور یا معبر عمومی باید با ضوابط و شرایط محل هماهنگ باشد.
هماهنگی شیببندی با چیدمان کفپوش
شیب و الگوی چیدمان باید همزمان طراحی شوند. اگر ابتدا چیدمان انتخاب و بعد مسیر آب به آن تحمیل شود، احتمال برشهای نامناسب بیشتر خواهد شد.
خطوط بند
امتداد بندها میتواند حرکت آب را از نظر بصری آشکار کند. در چیدمان خطی، هر انحراف در تراز یا جهت بندها بیشتر دیده میشود.
قطعات بزرگابعاد
در تایلهای بزرگ، هر قطعه سطح بیشتری را پوشش میدهد؛ بنابراین ناهمواری بستر یا تغییر ناگهانی شیب میتواند تنظیم قطعه را دشوار کند. محل تغییر شیب باید با ابعاد و خطوط قطعات هماهنگ شود.
کوبیک و قطعات چندسایز
در چیدمان چندسایز، باید مراقب بود محل کفشور باعث قطع ناگهانی مدول یا ایجاد تعداد زیادی قطعه کوچک نشود. بهتر است موقعیت خروجی پیش از شروع چیدمان روی زمین علامتگذاری شود.
برای مشاهده فرمها و ابعاد محصولات فعلی میتوانید صفحه محصولات آرکام بتن را بررسی کنید. مناسببودن هر محصول برای کاربری و روش اجرای پروژه باید جداگانه تأیید شود.
شیب یکطرفه بهتر است یا چندطرفه؟
هیچکدام برای همه پروژهها برتری مطلق ندارند.
شیب یکطرفه
سطح در یک جهت به سمت کانال یا لبه طراحیشده هدایت میشود. این روش میتواند خطوط سادهتری ایجاد کند، اما اختلاف ارتفاع ابتدا و انتهای مسیر باید با ورودیها و دیوارها هماهنگ باشد.
شیب دوطرفه
آب از خطی میانی یا نقطه مرتفع به دو جهت حرکت میکند. این روش ممکن است در بعضی محوطهها طول مسیر آب را کاهش دهد، اما به کنترل دقیق محل شکست شیب نیاز دارد.
شیب چندجهته
چند سطح به سمت یک یا چند کفشور هدایت میشوند. این روش برای پلانهای نامنظم کاربرد دارد، اما اجرای آن در کنار قطعات بزرگ و بندهای منظم نیازمند نقشه دقیقتری است.
هدف، انتخاب سادهترین مسیر ممکن برای آب است که با معماری، تراز ورودیها و سیستم تخلیه هماهنگ باشد.
باغچه بخشی از سیستم زهکشی است، اما همیشه خروجی نیست
وجود باغچه به این معنی نیست که میتوان تمام آب محوطه را بدون بررسی به آن هدایت کرد. نوع خاک، حجم باغچه، ریشه گیاهان، دیوار حائل و امکان سرریز باید بررسی شوند.
اگر آب بیش از ظرفیت جذب خاک وارد باغچه شود، ممکن است:
* خاک روی کفپوش پخش شود؛
* آب دوباره به محوطه برگردد؛
* پای دیوار یا ساختمان مرطوب بماند؛
* گیاهان از آبیاری بیش از حد آسیب ببینند؛
* خاک نشست کند؛
* لبه کفپوش ناپایدار شود.
فضای سبز زمانی بخشی از راهکار مدیریت آب است که برای دریافت، عبور یا نگهداری حجم موردنظر طراحی شده باشد.
آیا بندهای کفپوش آب را تخلیه میکنند؟
نباید فرض کرد هر کفپوش قطعهای به دلیل داشتن بند، نفوذپذیر است. رفتار آب به این عوامل وابسته است:
* نوع قطعه؛
* عرض و شکل بند؛
* مصالح پرکننده بند؛
* بستر نصب؛
* لایههای زیرین؛
* تراکم خاک؛
* سیستم زهکشی زیرسطحی.
روسازی نفوذپذیر یک سیستم طراحیشده است و صرف فاصلهداشتن قطعات، یک سطح معمولی را به سیستم نفوذپذیر تبدیل نمیکند.
راهنمای اداره بزرگراههای فدرال آمریکا نیز روسازی بتنی نفوذپذیر را مجموعهای از قطعات، بندها، مصالح زیرین، زهکشی و مهارهای کناری میداند که باید بهصورت یکپارچه طراحی و نگهداری شود. راهنمای روسازی بتنی نفوذپذیر FHWA
ناودان بام را فراموش نکنید
یکی از خطاهای رایج این است که کف حیاط طراحی میشود، اما آب بام بعداً به آن اضافه میشود.
خروجی ناودان میتواند مقدار قابلتوجهی آب را در نقطهای کوچک وارد محوطه کند. پیش از کفسازی باید مشخص شود:
* ناودان در کجا تمام میشود؟
* آب مستقیماً وارد کف میشود یا به لوله متصل است؟
* خروجی در زمان بارندگی قابل مشاهده و قابل نظافت است؟
* آب به سمت ساختمان برنمیگردد؟
* ظرفیت کفشور یا کانال با این ورودی هماهنگ است؟
* رسوبات و برگها چگونه جمعآوری میشوند؟
لولهگذاری پنهان بدون دریچه بازدید میتواند رفع گرفتگی آینده را دشوار کند.
اطراف ورودی ساختمان چگونه اجرا شود؟
اطراف ورودی یکی از حساسترین نقاط محوطه است. ارتفاع نهایی کفپوش باید پیش از اجرای زیرسازی با آستانه در هماهنگ شود.
در این ناحیه موارد زیر بررسی شوند:
* جهت شیب از ورودی دور باشد؛
* آب ناودان یا تراس مقابل در تخلیه نشود؛
* کانال یا کفشور در محل مناسب قرار گیرد؛
* اختلاف ارتفاع باعث گیرکردن در نشود؛
* جزئیات دسترسی افراد حفظ شود؛
* بند یا قطعه باریک دقیقاً مقابل آستانه باقی نماند؛
* آببندی خود آستانه نیز مستقل بررسی شود.
شیببندی محوطه جای آببندی صحیح در و دیوار را نمیگیرد.
شیببندی مسیر خودرو و پارکینگ
مسیر خودرو علاوه بر آب باران، با حرکت چرخ و ترمزگیری نیز درگیر است. محل کانال و دریچه نباید بدون بررسی در نقطهای قرار گیرد که دائماً ضربه یا بار نامناسب دریافت کند.
در پارکینگ این موارد مشخص شوند:
* ورود آب از خیابان؛
* جهت شیب رمپ؛
* محل توقف خودرو؛
* نقطه شستوشو؛
* مسیر حرکت عابر؛
* محل چرخش خودرو؛
* مقاومت و مهار درپوش کانال؛
* دسترسی برای پاککردن گل و برگ؛
* نوع و ساختار کفپوش مناسب خودرو.
انتخاب کفپوش و طراحی زهکشی باید براساس کاربری واقعی پروژه انجام شوند.
کنترل شیب در زمان اجرا
نقشه خوب بدون کنترل اجرایی کافی نیست. در مراحل مختلف باید ترازها دوباره بررسی شوند:
پیش از خاکبرداری
ارتفاعهای موجود، محدودیت ورودی و عمق در دسترس ثبت شوند.
پس از آمادهسازی بستر
جهت کلی حرکت آب و پایداری بستر کنترل شود.
پس از اجرای لایه اساس
شیب و تراز خروجیها دوباره بررسی شوند. خطای این مرحله نباید با افزایش نامنظم ضخامت بستر نصب جبران شود.
پیش از چیدن قطعات
ارتفاع کفشور، کانال، جدول و آستانه در با سطح نهایی موردنظر تطبیق داده شود.
در حین نصب
تراز هر بخش، امتداد بندها و محل تغییر شیب مرتب کنترل شود تا خطاها در طول مسیر جمع نشوند.
پس از تکمیل کار
مسیر حرکت آب و نبود قطعات لق بررسی شود. آزمایش آب فقط زمانی انجام شود که روش نصب و مصالح استفادهشده اجازه خیسشدن سطح را بدهند.
آزمایش آب چگونه انجام شود؟
هدف آزمایش، غرقکردن محوطه نیست؛ بلکه مشاهده مسیر حرکت مقدار کنترلشدهای از آب است.
روند آزمایش باید با نظر مجری و پس از آمادهشدن سطح انجام شود:
1. کفشورها و کانالها از نخاله پاک شوند.
2. مقدار محدودی آب در بالاترین نقاط ریخته شود.
3. مسیر حرکت آب مشاهده و ثبت شود.
4. نقاط دارای ماندگاری غیرعادی علامتگذاری شوند.
5. اطراف ورودی، دیوار و باغچه بررسی شود.
6. خروج آب از سیستم کنترل شود.
7. ایرادها پیش از تحویل نهایی ارزیابی شوند.
وجود لایه بسیار نازکی از رطوبت بلافاصله پس از آزمایش الزاماً نشانه نقص نیست. تشخیص مشکل باید با توجه به بافت سطح، زمان، شرایط هوا و طراحی پروژه انجام شود.
اشتباهات رایج در زهکشی محوطه
تعیین کفشور پس از پایان چیدمان
این کار معمولاً باعث برشهای نامنظم و دشواری در ایجاد شیب مناسب میشود.
هدایت آب به سمت دیوار
جمعشدن آب پای دیوار میتواند باعث آلودگی سطح و ایجاد مشکلات رطوبتی در جزئیات نامناسب شود.
اتصال چند خروجی به مسیر نامشخص
جمعکردن آب مفید نیست اگر محل نهایی تخلیه ظرفیت یا دسترسی مناسب نداشته باشد.
ترازکردن کفشور با زیرسازی، نه سطح نهایی
ارتفاع کفشور باید با کف تمامشده هماهنگ باشد. در غیر این صورت ممکن است بالاتر یا پایینتر از سطح قطعات قرار گیرد.
جبران شیب با ضخامت نامنظم ملات
تغییر شدید ضخامت بستر نصب میتواند تکیهگاه یکنواخت قطعات را مختل کند. شیب اصلی باید در لایه مناسب ایجاد شود.
فرض نفوذپذیری بندها
کفپوش قطعهای معمولی الزاماً سطح نفوذپذیر محسوب نمیشود.
حذف دسترسی نظافت
کفشور، کانال و لولهای که قابل بازدید و تمیزکردن نباشد، در صورت گرفتگی مشکل بیشتری ایجاد میکند.
کپیکردن شیب پروژه دیگر
طول مسیر، خاک، بارندگی، ورودیها و خروجی هر پروژه متفاوت است
چکلیست پیش از اجرای کفپوش
موضوع
اطلاعات موردنیاز
ابعاد محوطه
طول و عرض هر قسمت
ترازها
ورودیها، خیابان، باغچه و نقاط مرتفع و پایین
منبع آب
باران، ناودان، شستوشو و سطوح مجاور
خروجیها
کفشور، کانال، آبرو یا مسیر طراحیشده
کاربری
پیاده، پارکینگ، رمپ یا فضای نشیمن
محصول
نوع، ابعاد و روش نصب کفپوش
چیدمان
جهت بندها، برشها و قاب پیرامونی
تأسیسات
لولهها، دریچهها و مسیرهای دسترسی
مهار لبه
کنار باغچه، خاک و لبههای آزاد
نگهداری
امکان نظافت کفشور و کانال
ضوابط
محدودیت تخلیه آب در محل پروژه
نگهداری مسیر خروج آب
حتی بهترین شیببندی نیز با خروجی مسدود عملکرد مناسبی ندارد. بازدید دورهای باید شامل موارد زیر باشد:
* برداشتن برگ و زباله از روی دریچهها؛
* پاککردن رسوبات کانال؛
* کنترل شکستگی یا لقشدن درپوش؛
* بررسی نشست اطراف کفشور؛
* کنترل بازشدن بندها؛
* بررسی برگشت آب از خروجی؛
* تمیزکردن مسیر ناودان؛
* ارزیابی نقاطی که بهتازگی آب در آنها جمع میشود.
اگر آبماندگی پس از مدتی ایجاد شده است، فقط سوراخکردن بند یا افزودن یک خروجی کوچک راهحل مطمئنی نیست. ابتدا باید علت، مانند نشست بستر، گرفتگی مسیر یا تغییر تراز، مشخص شود.
پرسشهای متداول شیببندی حیاط
شیب مناسب حیاط چند درصد است؟
یک عدد ثابت برای تمام پروژهها وجود ندارد. طول مسیر، بافت سطح، محل خروجی، تراز ورودیها، نوع کاربری و ضوابط محلی باید بررسی شوند.
کفشور در مرکز حیاط بهتر است یا کنار دیوار؟
محل مناسب از نقشه تراز و مسیر آب به دست میآید. قراردادن کفشور کنار دیوار بدون بررسی میتواند آب را به نقطهای حساس هدایت کند.
آیا میتوان شیب را فقط با ملات زیر کفپوش ایجاد کرد؟
شیب اصلی بهتر است در زیرسازی و لایههای طراحیشده ایجاد شود. تغییر نامنظم ضخامت ملات یا بستر نصب ممکن است تکیهگاه قطعات را ناهماهنگ کند.
چرا با وجود کفشور، آب روی حیاط میماند؟
کفشور ممکن است بالاتر از سطح باشد، شیب به سمت آن شکل نگرفته باشد، مسیر خروجی گرفته باشد یا سطح دچار نشست موضعی شده باشد.
آیا بندهای باز کفپوش آب را جذب میکنند؟
نباید چنین فرضی داشت. نفوذپذیری به کل سیستم شامل قطعه، بند، بستر، لایه اساس و مسیر زهکشی وابسته است.
کانال خطی بهتر است یا کفشور؟
انتخاب به شکل محوطه، حجم و جهت آب، ترازها و معماری پروژه بستگی دارد. کانال برای جمعآوری خطی و کفشور برای جمعآوری نقطهای قابلبررسی است.
میتوان آب ناودان را روی کف حیاط رها کرد؟
فقط در صورتی که مسیر، ظرفیت و محل نهایی تخلیه برای آن طراحی شده باشد. تمرکز آب بام در یک نقطه میتواند از ظرفیت مسیر سطحی بیشتر باشد.
آزمایش آب چه زمانی انجام شود؟
پس از رسیدن سیستم نصب به مرحلهای که خیسشدن آن مجاز باشد و با هماهنگی مجری. آزمایش زودهنگام ممکن است در بعضی روشها به مراحل تکمیل کار آسیب بزند.
طراحی کف از مسیر آب آغاز میشود
کفپوش زیبا زمانی نتیجه مطلوبی ایجاد میکند که آب مسیر مشخصی برای حرکت و خروج داشته باشد. تعیین تراز ورودیها، شناسایی منابع آب، انتخاب محل کفشور یا کانال و هماهنگکردن شیب با چیدمان قطعات باید پیش از اجرای زیرسازی انجام شوند.
برای مشاهده مدلها و ابعاد فعلی میتوانید به صفحه محصولات آرکام بتن مراجعه کنید.
برای بررسی اولیه کفسازی محوطه نیز از طریق صفحه تماس با آرکام بتن، ابعاد محوطه، نوع کاربری، تصاویر ورودیها، محل کفشورهای موجود و یک فیلم از مسیر زمین را ارسال کنید
